• Amies

Boslucht

Onder een eikenblad kruip ik weg. Althans, dat probeer ik, maar ik ben natuurlijk veel te groot. Ik kijk achterom en zie een ouder echtpaar dat met versnelde pas, in een boog om mij heen loopt. Het zijn die kleine dingen die mij vertellen dat ik anders ben. Meestal doet dat pijn, maar vandaag wil ik mijn goede humeur niet laten bederven. Ik krabbel overeind en schud alles van mij af. Ik loop verder, steeds sneller. Ik ren, steeds harder. Hink … Stap … Sprong! In mijn vlucht, die wel eens een wereldrecord zou kunnen opleveren, hap ik naar een vlinder. Mis! Ik land. Terwijl een vroege zonnestraal mijn neus kriebelt, denk ik aan de tijd dat ik van deze wereld nog niets begreep. Een torretje op mijn schouder denkt met me mee. We lachen.

Recente blogposts

Alles weergeven

Stipje

‘Ben jij zomaar een stipje?’ Helder blauw hangt het daar in de lucht. Ik loop er omheen. Boven, onder, van opzij, het lijkt van alle kanten op een stipje. Ik druk mijn vinger er zachtjes tegenaan. Het

Net even anders

‘Hé, wij zijn hetzelfde, wat grappig.’ ‘Nou, nee hoor. Kijk zie je dit tentakeltje? Dat is net even anders.’ Trots zwiept hij het op en neer. ‘Hé, jullie zijn hetzelfde, wat leuk.’ ‘Nee, wij zijn niet

Zoet slapen

Ik wandel het tuinpad op en zie naast de tegels een rijtje kruisjes staan, gemaakt van takjes en een touwtje. Eén, twee, drie, …, twaalf kruisjes. Elk bij een bergje aarde. Twaalf? Ik blijf verwonderd